Σάββατο, 3 Απριλίου 2010


                                      ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ  ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ  

Ν Ι Κ Ο Λ Α Ο Σ

Ἐλέῳ Θεοῦ
Μητροπολίτης τῆς Θεοστηρίκτου
καί Ἁγιωτάτης Μητροπόλεως Φθιώτιδος

Π ρ ό ς
τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα
τῆς καθ΄ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως


            Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα τῆς Ἐκκλησίας.

            Ἑκατοντάδες ἑκατομμυρίων στόματα ἀπό τό ἕνα ἄκρο τῆς γῆς ἕως τό ἄλλο βρο­ντοφωνάζουν σήμερα τό «Χριστός Ἀνέστη». Παγχριστιανικό καί πανανθρώ­πι­νο εἶναι τό μήνυμα τοῦτο. Μαζί μέ τόν ἄνθρωπο χαίρει καί ἀγάλλεται καί αὐ­τή ἡ κτίση, ἡ ὁποία μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ πλάστη της ἐλευθερώνεται ἀπό τή δου­λεία τῆς φθορᾶς.
            Χαίρομε, διότι «βλέπομεν Ἰησοῦν διά τό πάθημα τοῦ θανάτου δόξῃ καί τι­μῇ ἐστεφανωμένον» (Ἑβρ. Β΄ 9-10).
            Χαίρομε, διότι μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καί ἐμεῖς «δοῦλοι ὑπάρχοντες φθο­ρᾶς» (Β΄ Πέτρ. Β΄, 19) ἀφθαρτοποιούμεθα. Τό φθαρτό σῶμα μας θά περι­βλη­θεῖ ἀφθαρσία καί τό θνητό ἀθανασία.
            Χαίρομε, διότι μέ τήν Ἀνάσταση διακηρύττεται ἡ νίκη τοῦ πνεύματος ἔνα­ντι τῆς βίας, τῆς καλωσύνης ἔναντι τῆς κακίας, τῆς ἀφθαρσίας ἔναντι τῆς φθο­ρᾶς.
            Τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως γιά ὅλους ἐμᾶς πού ζοῦμε μέσα σ΄ ἕνα κόσμο συ­νεχῶς μεταβαλλόμενο καί κινδυνεύοντα ἀπό τήν πρωτοφανῆ στήν ἱστορία του ἀστάθεια, ἀποτελεῖ ἀσφαλῆ καί βεβαία ἐγγύηση. Ἡ ἐγγύηση αὐτή στήν συ­γκε­­κριμένη περίοδο πού ζοῦμε μᾶς εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητη, διότι οἱ με­τα­βο­λές στόν πλανήτη μας καί στή ζωή μας εἶναι τόσο αἰφνίδιες καί ἐντυπωσιακές, ὥστε ἔχει ἀφαι­ρε­θεῖ ἀπό τίς ψυχές μας κάθε αἴσθημα ἀσφαλείας. Οἱ πολιτικές, κοι­νωνικές, κο­σμο­θεωριακές καί οἰκονομικές μεταβολές ἤ μᾶλλον ἀνατροπές εἶναι τόσο ἀπό­το­μες ὥστε ἀπό στιγμή σέ στιγμή καθιστοῦν τήν ὄψη τοῦ κόσμου ἀγνώ­ριστη. Ἀ­πο­τέλεσμα αὐτῶν τῶν ἀνατροπῶν καί ἀνακατατάξεων εἶναι ἡ ἀστά­­θεια, ἡ ὁποία δέν ἐπι­τρέ­πει καί στούς πιό ἐμπείρους νά διατυπώσουν προ­βλέ­­ψεις γιά τήν μελ­λο­ντι­κή ἐξέλιξη τῶν πραγμάτων. Ἡ ρευστότητα τῆς κατα­στά­­σεως μᾶς βα­­σα­νίζει ὅλους καί μᾶς προκαλεῖ μεγάλη ἀνησυχία. Ἡ μόνη βε­βαιό­­τητα αὐτή τή χρονική περίοδο εἶναι ὁ ἐπερχόμενος κίνδυνος. Οἱ με­τα­βο­λές ἔχουν γί­νει ἐφιάλ­τες. Τά πολιτικά συστήματα ἐπαγγέλονται ἀλλα­γές, ἀλλ΄ αὐ­τές οἱ ἀλ­λα­γές τρομοκρατοῦν τούς ἀνθρώπους, γιατί τούς ὁδη­γοῦν στό χει­ρό­τε­ρο. Ἐάν οἱ με­ταβολές ἀποσκοποῦσαν στό ἀγαθό καί εἶχαν ἠθικά καί χρι­­στια­νικά θε­­μέλια ὁ κό­σμος θά τίς ἐδέχετο ἀγογγύστως. Δυστυχῶς ὅμως αὐ­τές προ­κα­λοῦ­νται ἀπό τά σκο­τεινά παρασκήνια καί προέρχονται ἀπό τά ὄργανα τῆς κακίας καί τῆς φθο­ρᾶς.
            Ἄς δοξάσωμε ὅμως τό Θεό, διότι ἔχει μεσολαβήσει ἡ Ἀνάσταση. Ἄν ὁ Κύ­ριος δέν εἶχε ἀναστηθεῖ θά ἐσήμαινε, ὅτι τό πᾶν σφραγίζεται μέ τήν πέτρα τοῦ τά­φου μας, ὁπότε θά εἴμεθα «ἐλεηνότεροι πάντων ἀνθρώπων» (Α΄ Κορ. ΙΕ΄,19). Ἀλ­λά ὁ Κύριος Ἀνέστη. Ὁ Χριστός Ἀνέστη ἀπό τῶν νεκρῶν. Ἠγέρθη ὁ Κύριος ὄντως. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ μεγάλη, ἡ βεβαία καί ἀσφαλής ἐγγύηση τῆς ζωῆς μας. Ἐάν δέν εἶχε πραγματοποιηθεῖ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ἡ βία, ἡ κακία, τό ψεῦ­δος καί ἡ διαφθορά θά ἦσαν οἱ ἀπόλυτοι ἐξουσιαστές τῆς ζωῆς μας καί τῆς ὑπάρ­ξεώς μας. Ὁ ὁρίζοντας τοῦ ἀνθρώπου θά περιωρίζετο στά ἀσφυκτικά ὅρια τῆς πα­ρούσης μόνο ζωῆς, ἡ ὁποία θά ἐκυριαρχεῖτο ἀπό τήν βία τοῦ ἰσχυροτέρου καί θά ἐχρωματίζετο ἀπό τήν χολή τῆς κακίας. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ὅμως ἔσπα­­σε τόν κλοιό τῆς ἐγκοσμίου πραγματικότητος καί μετέθεσε τά ὅρια τῆς ζωῆς μας στήν αἰωνιότητα. Ἡ Ἀνάσταση ἀποτελεῖ τρανή ἀπόδειξη καί ἀσφαλῆ ἐγ­γύη­ση, ὅτι ἡ ἐπικράτηση τῆς βίας καί γενικά τῆς κακίας εἶναι προσωρινή. Ἐπι­κρα­τεῖ γιά λίγο, γιά νά καταλυθεῖ ἀργότερα ὅπως συνέβη στήν περίπτωση τοῦ Χρι­στοῦ. Τό ψεῦ­δος καί ἡ ἀπάτη πρός στιγμήν ἐθριάμβευσαν. Δέν ἄντεξαν ὅμως τόν ἔλεγχο τῆς ἀληθείας καί τό φῶς τῆς πραγματικότητος, γι΄ αὐτό ἠττήθηκαν καί ἐταπει­νώ­θηκαν. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας εἶναι ἡ μεγάλη ἀπόδειξη τῆς φθο­ρᾶς τοῦ θα­νάτου καί τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως.
«Ἀνέστη Χριστός καί ζωή πολιτεύεται». Ὁ θάνατος νικήθηκε κατά κράτος μέ τόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἄνθρωπος καθίσταται μαζί μέ τόν Ἀναστάντα Χρι­­­στό παντοδύναμος, διότι νικᾶ τόν μεγαλύτερο ἐχθρό του τόν θάνατο.



  Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί.

            Τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ τότε ἦταν μία παραφωνία μέσα στή γενική συνωμοσία τοῦ φανατισμοῦ, τοῦ μίσους και τοῦ φόβου.
            Σήμερα αὐτό τό μήνυμα εἶναι αἰχμαλωτισμένο μέσα σέ μιά κοινωνία πού ὑποκριτικά τό δέχεται, οὐσιαστικά ὅμως τό ἀρνεῖται. Οἱ ἀρνητές μεθοδικά συ­νω­μο­τοῦν κατά τῆς ἀναστάσεώς Του καί ὁ λαός ἀναίτια γεύεται τήν πίκρα τοῦ θα­νά­του σέ ὅλες τίς ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς του. Μέσα στήν σύγχυση καί ἀνασφάλεια τοῦ παρόντος μία μόνο ἐγγύηση ὑπάρχει, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.
Μέ τήν δύναμη τῆς Ἀναστάσεως θεραπεύονται τά πάθη, νικᾶται ὁ θά­να­τος, ἐλευθερώνεται ἡ ψυχή, εἰρηνεύουν τά ἔθνη, ἀναιρεῖται ἡ κακία καί ὁ κάθε ἄν­θρωπος ἀνοίγει τά μάτια του στήν προοπτική τῆς αἰωνιό­τη­τος.
            Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ μεγάλη μας ἐλπίδα. Ἐφθάσαμε στό ἀπόγειο τῆς προό­δου καί τῆς γνώσεως, ἀλλά διέξοδο ἀπό τήν πολυδιάστατη κρίση πού μα­στί­­ζει τόν κόσμο δέν εὑρίκαμε. Ἰδού, τό Ἀναστάσιμο φῶς μᾶς ἀνοίγει δρόμο χα­ρᾶς καί ζωῆς. «Πάσχα καινόν, Ἅγιον, Πάσχα μυστικόν, Πάσχα πανσεβάσμιον, Πά­σχα Χριστός ὁ Λυτρωτής».
            «Ὁ τόν Ἅδην σκυλεύσας καί τόν ἄνθρωπον ἀναστήσας» Χριστός μόνο Αὐ­τός μᾶς ἐγγυᾶται ζωή εἰρήνης, ἐλευθερίας καί ἀγάπης.
«Ἀναστάσεως ἡμέρα, λαμπρυνθῶμεν λαοί, Πάσχα Κυρίου Πάσχα».
            «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός οὐρανός τε καί γῆ καί τά κατα­χθό­νια».
            «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰω­νίου ἀπαρχήν».
            «Ἀνέστη Χριστός καί ζωή πολιτεύεται».
            Αὐτῷ ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων. 

         Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Ο ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια: